نواجش*

 

خبر کوتاه آمد

افتادبه سنگفرش خیابان

                            -زبانم لال ،مرد

در مرگ شعر هم آیا خبر ها موجزند

یا گوش گرفته اند دیوارها

                                 بر موجی اینچنین

 

شعری نشانه رفت مرگ

که فرم و نگاه جهان بود

                               دهان محله:

از شب و شرم و کامیون "داوود" می گفت

بازویی که دریا می گرفت

دستی که چای لب دوز می آمد

                                                به دهان زخم

پشت فرمان رویا می نشست

                                               با کرایه ی مجانی

دست از قلم،سر از پا نمی شناخت

در راه خانه ی دوست

کفش های لنگه به لنگه می پوشید

 

 

تنها چیزی که نگفت  از خود بود

کندوی نیش وزوزه های کور

اندوه عسل ریز

 

چه شب هایی که به جمع خوانی صبح می برد

شب چره ی عاطفه ،نمک زبان

خروس خوان غم نان می رفت

ناشتایی نگاه سهم می کرد

به چاشنی لبخند،قل قل درون

 

رفت که نان شکار شود

فرم های جهان بشنا ساند

                                      بچه های محله

شانه اش شیار گاه خویش و خدا بود

بلند امن تا شده...

                           پا جوشان شعر

 

بی وفا

همه چیز را با ما سهم کرد  به جز مرگ

شاید نمی دانست

زنده به گوری

سهم ادامه ی ماست

در غربت خانگی

 

دور...

مانده به سنگفرش خیابان

                                       نگاهی ...

آه..های...

               ابرهای زمین گیر لندن

عزیز محله است این شعر

لطفن اگر می شود به خاکش بسپارید .

 

 

                                        

  *نواجش:مویه-یکی از مقام های موسیقی در مازندران

از سود و زیانی که ازدست های تو بر آمده است

همه ی آنانی که در راهند در خواهند یافت که از

کدامین قبیله ی انسانی.

کوچ غریبانه ی تیر داد نصری ،شاعر و منتقد ارزنده ی کشور را به اهالی و دوستداران قلم تسلیت می گویم .