تبليغاتX
شعر و ادب
به تصویر که می رسم

گل می کند کودکم

                       در من

در او هی آب می روم

 

همه چیز طبیعی پیش می رود

درخت ها سبز می شوند

کوه ها قهوه ای

آسمان و در یا هم که آبی ست

 

به انسان که می رسد

وا می ماند از رنگ ها...

 

در من هی قد می کشد و

رنگ ها می رود بر انسان

       

تصویر دیگر کامل است و

کودکی

        که دیگر نیست.

+ نوشته شده توسط جلیل قیصری در سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386 و ساعت 22:33 |
خانه سلاخ خانه ای باشد و

اشیاء

چنگک آویخته بر سقف

کارد و ساطور آویخته بر دیوار

 

به سلاخی خود بر خاسته باشی و

ورزای جوانت

نیم بسمل از کفت بگریزد

 

از خود بگریزی و

از کوچه ها  خیابان و میادینی

                           که در تو  می گریزند

مردان و زنان گریزان در خود

کودکانی که جیغ می شوند

 

از خود ...

و سر بر سند

چشم و گوشی

که بر تو گماشته اند

                       آرام

 

رسانه ها از جنون گاوی بگو یند

جسته  گریخته

                    ...داغ

 

خانه در خود

              آرام

                    بیارامد .

 

+ نوشته شده توسط جلیل قیصری در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386 و ساعت 20:21 |